Ξεκινώντας από το 2020, το ελληνικό χρηματιστήριο έχει πραγματοποιηθεί μια σημαντική ανοδική κίνηση με μια σταδιακή ενίσχυση και του όγκου συναλλαγών. Παράλληλα, υπάρχει μια σειρά αναβαθμίσεων της ελληνικής οικονομίας και του ΧΑΑ, αλλά και μια σειρά στρατηγικών συμφωνιών μεταξύ εισηγμένων και κομβικών ομίλων του εξωτερικού. Τα τελευταία χρόνια ξεχωρίζουμε τη συμφωνία της ΕΧΑΕ με την Euronext, τη συμμετοχή του ΑΚΤΩΡ στον κάθετο ενεργειακό άξονα των ΗΠΑ, και τη συνεργασία των ΕΛΠΕ με την Chevron. Την ίδια στιγμή, το ελληνικό αξιόχρεο, όπως και η ίδια χρηματιστηριακή αγορά, έχουν αναβαθμιστεί σημαντικά από όλους τους μεγάλους οίκους αξιολόγησης διεθνώς.

Πολλοί αναλυτές διεθνώς αναφέρονται στο ενδεχόμενο μιας παγκόσμιας κρίσης χρέους την επόμενη 5ετία, ικανής να προκαλέσει παράλληλα μια κρίση στην αγορά ομολόγων. Πρόσφατα, ο Jamie Dimon (JPMorgan, CEO), προειδοποίησε για ένα επερχόμενο «ρήγμα» στην παγκόσμια αγορά ομολόγων λόγω της διόγκωσης του αμερικανικού χρέους, ενώ πρόσθεσε: «Απλώς δεν γνωρίζω αν θα πρόκειται για μια κρίση σε έξι μήνες ή σε έξι χρόνια.» Η παρούσα ανάλυση εξετάζει την πιθανότητα μιας παγκόσμιας κρίσης κρατικού χρέους. Επίσης, αναφέρονται και οι προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) για το εγγύς μέλλον.

Η κυκλικότητα αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο χαρακτηριστικό της παγκόσμιας οικονομίας, και κατ΄ επέκταση όλων των χρηματιστηριακών αγορών διεθνώς. Ίσως, το φαινόμενο της κυκλικότητας να έχει τις ρίζες του στην κυκλική φύση της ανθρώπινης συμπεριφοράς, η οποία και επηρεάζει την κατανάλωση, την παραγωγή και τις επενδύσεις. Εξετάζοντας λοιπόν στοιχεία του τελευταίου αιώνα μπορούμε να διακρίνουμε έναν μακροοικονομικό κύκλο που διαρκεί περίπου 35 με 45 έτη και περιέχει περίπου 6 επιχειρηματικούς κύκλους μέσης διάρκειας 6,2 ετών.

Οι συνθήκες ρευστότητας στην οικονομία αποτελούν μια θεμελιώδη παράμετρο της επενδυτικής ανάλυσης. Κάθε μεταβολή της ρευστότητας σε βάθος χρόνου επηρεάζει τη δυναμική της ζήτησης/προσφοράς στις χρηματιστηριακές αγορές. Η ανάλυση που ακολουθεί διερευνά αυτό το φαινόμενο, αναλύοντας τις βασικές συνιστώσες της προσφοράς χρήματος και της ρευστότητας. Αργότερα, μέσα από την κατασκευή ενός υποθετικού δείκτης παγκόσμιας ρευστότητας, διερευνάται η συσχέτιση του παγκοσμίου επιπέδου ρευστότητας με τον χρηματιστηριακό δείκτη S&P500 και το Bitcoin.